Uniesienia biegaczy: fakt czy fikcja?

Uniesienia odczuwane przez biegaczy (i w rzeczywistości przez wielu innych sportowców) to euforia doświadczana podczas lub po dobrym występie. Jednak przez wiele lat naukowcy zajmujący się sportem nie mogli udowodnić, czy takie uniesienia rzeczywiście istnieją, czy jest to tylko dobre samopoczucie po osiągnięciu dobrego wyniku.

Wybuch euforii

Uniesienia biegaczy są opisywane jako intensywny wybuch euforii, często porównywany z „uniesieniami” powodowanymi przez niektóre narkotyki. Niektórzy ludzie odczuwają wielkie szczęście lub nawet płaczą. Dla innych jednak uniesienia biegaczy należą do mitów. Tak, bieganie może wywoływać uczucie satysfakcji, ale być może jedyne intensywne uczucie, jakiego doświadczają biegacze to ulga po przekroczeniu linii mety.

Uwalnianie endorfin

Naukowcy zajmujący się sportem od lat pracują, aby rzucić światło na to zjawisko próbując znaleźć biochemiczne wyjaśnienie uniesień doświadczanych przez biegaczy, które obrosło już anegdotami. Podejrzewano, że ćwiczenia fizyczne mogą przyspieszyć wydzielanie endorfin, co by wyjaśniało zmiany nastrojów opisywane u sportowców.

Jednakże naukowcy napotkali przeszkody w tej metodologii. Jeszcze niedawno jedynym sposobem stwierdzenia obecności endorfin w mózgu było nakłucie lędźwiowe. Metoda ta w rzeczywistości uniemożliwiała badanie sportowców przed i po starcie.

Opinia

W roku 2008 zespół naukowców z Niemiec opublikował artykuł w czasopiśmie Cerebral Cortex informujący, że odkryli oni dokładną metodę pomiaru endorfin przed i po starcie. Podczas eksperymentu zbadano dwunastu sportowców i zmierzono poziom endorfin w ich mózgach. Po dwugodzinnym biegu zbadano ich ponownie. Wyniki wykazały, że „po biegu poziom endorfin znacząco wzrósł”.

W końcu dyskusja na ten temat może się zakończyć - uniesienia biegaczy są faktem, nie fikcją.

Wkład Douglasa Wakiihuri. Wakiihuri jest byłym kenijskim biegaczem długodystansowym. Jako pierwszy kenijski biegacz zdobył złoty medal w maratonie podczas Mistrzostw Świata w Rzymie w roku 1987 i był to pierwszy złoty medal dla Kenii w tak ważnych zawodach. Zdobył on także srebrny medal w maratonie podczas Igrzysk Olimpijskich w Seulu w roku 1988. Wakiihuriego można było łatwo zauważyć podczas biegu, ponieważ zawsze nosił białe rękawiczki.